بنویسم برای این منی که بی دلیل در زهدان زمان بسته شد
و فریادی نداشت از این درد
تا مگر خود را نجات دهد
در زمین فرو میروم اما مدام قی میکندم
و باز...
حق با تو است
میدانم
این دیوار با شیپور هفت شبانه روز من فرو نمیریزد
چاره چیست؟
شاید این بار خدا نبیند که نتهایی
یا شاید دنده ای نداشته باشی
و
سیبها همه گندیده باشند
تا سهم من از زنانگی
مدام سعی به لوندی
نباشد
هر شب خواب من بستر علامت های سوال است
علامت سوال هایی که پشتشان هیچ خمیده نیست
و حیرت نگاهشان خشکم میکند
وقتی که
عکس لبهایت را نشانشان میدهم:
" تحویل بوسه
در سریع ترین زمان
در 24 ساعت شبانه روز"
ناگهان زنانگیشان گم میشود
و میشوند علامتهای خوش پوش_ قد بلند_پر از میل هم خوابگی و هجوم
جیغ میکشم
و صدای مادرم میپیچید که نمی دانم به که می گوید:
"ایستاده شاشیدن گناه دارد
گناه دارد
گناه دارد"
***
آبستن تردید و پریشانیم
دلم از دروغ هایی که نگفتمت درد میکند
همیشه تو صادق تر بوده ای
نگاه میکنی و مانند خاطره ی هر روزه ی ساعت
دلجویی را روی لبهایم میریزی
اتاق در زمستان اتراق میکند
میگویی: باید قرار یک تحول بزرگ را ...
لرز میکنم
میگویم:این بار در جاده پشت خانه قرارتهوع بگذار
تا شایدروی مختصات صفر و صفر
باز یر به یر شویم
آخر ایستاده شاشیدن....
که پسر همسایه از من بزور گرفت
سکوت
گرچه تبار ما صدای سخت و سرد روزمردگی است
هرچقد چشم بگذاری
قایم نمیشوم
مرا به من پس بده!